WSD SAC OŁTARZEW: Święcenia diakonatu 2012

WSD SAC OŁTARZEW: Święcenia diakonatu 2012Diakoni uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią, której nikt nie może usunąć. Upodabnia ich ona do Chrystusa, który stał się diakonem, to znaczy sługą wszystkich.” Tak mówi o święceniach diakonatu Katechizm Kościoła Katolickiego, który w Roku Wiary jest dla wierzących w Chrystusa szczególnym drogowskazem. Jak ten obrzęd dokładnie wygląda mogliśmy się przekonać 13 października 2012 r. w kościele seminaryjnym w Ołtarzewie. W czasie uroczystej Eucharystii, której przewodniczył ks. bp Franciszek Lobkowicz z Czech, ośmiu pallotyńskich akolitów otrzymało święcenia diakonatu. W homilii Biskup zauważył, że diakonat to służba, która nie minie po kilku miesiącach w momencie święceń prezbiteratu. Jest to styl życia i posługa, którą kapłan powinien sprawować przez całe swoje życie.

 

Życzymy naszym współbraciom-diakonom, aby każdego dnia przypominali sobie ten moment i całym sercem pragnęli upodobnić się do najdoskonalszego Diakona – Jezusa Chrystusa.

 

Al. Marcin Przywara SAC


WSD SAC OŁTARZEW: Święcenia diakonatu 2012

Pozostać diakonem

Słowo wyższego przełożonego prowincji Zwiastowania Pańskiego ks. Adriana Galbasa SAC, wygłoszone podczas święceń diakonatu (Ołtarzew, 13 października 2012 r.)

„Wiara potrzebna jest nam w chwilach światłocienia, wieloznaczności życia i świata, a także na czas nocy i zimy Bożego milczenia. Jej zadanie nie polega na tym, by ugasiła nasze pragnienie pewności i bezpieczeństwa, lecz by nauczyła nas żyć z Tajemnicą”.

Z prawdziwym przejęciem wypowiadam to zdanie – całkowicie się z nim utożsamiając - wspaniałego czeskiego myśliciela, ks. Tomasza Halika, na początku Roku Wiary, w dniu święceń diakonatu i wobec naszego Drogiego Gościa, J. E. ks. bpa Franciszka Lobkowicza z Czech.

Dziękujemy Panu Bogu za ten dzień święceń, który umacnia naszą wiarę. Widząc bowiem tych młodych ludzi, który kiedyś zdecydowali się odpowiedzieć na głos powołania Bożego, potem wytrwale go słuchali, mimo tylu pojawiających się zakłóceń, a dziś odważnie przyjęli święcenia, czujemy się wszyscy jeszcze bardziej zachęceni do tego by iść z Bogiem i ku Bogu. Tak, dziękujemy Panu za tę chwilę światła na naszej drodze wiary, którą jest ten dzień diakonatu. Oby ona pomagała nam chwilach światłocienia, które z pewnością się pojawią i w ich i w naszym życiu wiary.

ks. bp Franciszek Lobkowicz z CzechDziękuję Jego Ekscelencji, za to, że chciał do nas przyjechać, z nami się modlić, wesprzeć nas Bożym Słowem i wyświęcić tych młodych ludzi na diakonów. Osobiście jestem pełen podziwu i wdzięczności dla Kościoła w Czechach, który jest skromny, prosty i ufny i który - mimo takich trudności - wydał tylu wspaniałych ludzi głębokiej wiary. Niech Bóg umacnia wiarę ks. Biskupa i tych, którym Ksiądz Biskup służy.

Dziękujemy też wszystkim, którzy pomogli tym młodym ludziom odkryć dar wiary i wyrastający z niej dar powołania do służby Bożej. Dziękujemy więc przede wszystkim rodzicom, krewnym, znajomym, wszystkim nauczycielom, formatorom i wychowawcom, którzy towarzyszyli im w czasie ich formacji przedpallotyńskiej, a potem w czasie formacji nowicjacko-seminaryjnej. Niech Bóg hojnie wynagrodzi waszą dobroć. Mam nadzieję, że widząc jak ci diakoni są szczęśliwi, wy sami będziecie szczęśliwsi, mając głębokie poczucie, że wasza troska o nich nie poszła na marne.

Rodzicom tych diakonów, których, my – Pallotyni – jesteśmy i pozostaniemy dozgonnymi dłużnikami, pragnę szczególnie podziękować za dojrzałą miłość, dzięki której pozwoliliście waszym synom na wybranie takiej drogi życia. Dziękuję za to z całego serca.

Dziękuję wszystkim tu obecnym, a szczególnie tym, którzy w jakikolwiek sposób pomogli dobrze i godnie przeżyć tę uroczystość. Wszystkich proszę o modlitwę w intencji nowych diakonów i nowych powołań.

Drodzy Bracia Diakoni,

życzę wam najpierw, byście pozostali diakonami, nie tylko do święceń prezbiteratu, ale do końca waszego życia, to znaczy: byście zawsze znajdowali prawdziwą radość w służbie Chrystusowi. Niech wasza wiara będzie nieustannie umacniana i oczyszczana, ale niech będzie też wciąż ukazywana innym, poprzez wasze pokorne, dobre czyny, pełne miłosierdzia.

Za dużo jest dzisiaj w Kościele (także wśród duchownych) tych, którzy mówią co należy zrobić, a za mało tych, który robią, to co należy, niewiele przy tym mówiąc. Dołączcie do tej mniejszości!

Życzę wam także, byście stając się dzisiaj „duchownymi”, stawali się każdego dnia „duchowymi”, czyli ludźmi, którzy powierzają swojego ubogiego ducha, potężnemu Duchowi Boga, prosząc, by Ten ich nieustannie pociągał ku Bożym Wyżynom.

Wspaniały przykład kogoś takiego macie w naszym ojcu – św. Wincentym Pallottim, kanonizowanym przed pięćdziesięcioma laty.

Umacniajcie swoją wiarą i swoją służbą tych, którzy doświadczają dni pełnych światła i radości, ale jeszcze bardziej pomagajcie tym, którzy są w jakimkolwiek mroku życia, przeżywając „noc i zimę Bożego milczenia”.

Dla wszystkich bądźcie diakonami: kimś, kto w imieniu Boga i Kościoła jest gotów im służyć. Uczcie ich „żyć z Tajemnicą”.

Niech Modli się za wami Maryja, Pani Fatimska (wszak dzisiaj 13 października). Ta, która jest Pokorną Służebnicą Pańską i która – jak powiedział papież Benedykt XVI – „otwiera nam porta fidei” – drzwi wiary.

Niech Bóg wam błogosławi!

Ks. Adrian Galbas SAC
(Ołtarzew, 13.10. 2013)