Wincenty Pallotti pozostaje nie tylko wielkim Świętym, ale „świętym na czasie”, gdyż pragnienia jego stały się dziś bardziej zrozumiałe, a jego świętość – bardziej pociągająca i godna naśladowania.

Święty Wincenty Pallotti zaczął współpracować z Kolegium Urbanum, które za jego czasów znajdowało się przy Piazza Spagna, w 1833 roku, gdy miał 38 lat. Został wtedy pomocnikiem ojca duchownego, starego i schorowanego, księdza Felici. Kiedy dwa lata później ojciec duchowny umiera, kierownictwo duchowe zostanie w pełnym wymiarze powierzone Don Vincenzo. Było to 23 września 1835 roku. Kolegium liczyło wtedy 108 seminarzystów, pochodzących z całego misyjnego świata. W tym czasie jego wicerektorem był ksiądz Rafael Melia, który wkrótce stanie się jednym z najbliższych współpracowników Pallottiego.

Przypomnijmy, że Seminarium to, podlegające Kongregacji Propagandy Wiary (dziś: „Ewangelizacji Narodów”), zostało założone przez papieża Urbana VIII (stąd nazwa „Urbanum”) w 1627 roku. To tam, kandydaci do kapłaństwa przyjeżdżający z krajów misyjnych, otrzymywali swą formację. Aktualny rektor tejże uczelni, ks. Fernando Domingues, który przewodniczył wczoraj uroczystościom w SS. Salvatore in Onda, poinformował nas, że na dzień dzisiejszy w seminarium studiuje 150 kleryków z 33 krajów. Najwięcej z Indii i Chin.  

Jak ożywiać wiarę i rozpalać miłość w świecie, który się zmienia? – nad odpowiedzią na to zasadnicze pytanie będą się zastanawiać w dniach 25-30 stycznia br. pallotyni warszawskiej Prowincji Chrystusa Króla podczas Zebrania Prowincjalnego, zwanego również Kapitułą Prowincjalną.

Na miejsce planowanego Zebrania wybrano pallotyński Dom Macierzysty na Kopcu w Wadowicach, dla uczczenia (przypadającej w minionym roku 2009) 100. rocznicy otwarcia Collegium Marianum. Na Kopcu do lat 50. ubiegłego stulecia, mieściło się pallotyńskie niższe seminarium, które odegrało istotną rolę w utrwaleniu pallotyńskiego charyzmatu na Ziemiach Polskich i wydało obfity plon powołań do Stowarzyszenia.

Zebranie Prowincjalne stosownie do wymagań własnego Prawa SAC dokona oceny aktualnej sytuacji Prowincji w kontekście zachodzących zmian i przeobrażeń o charakterze społecznym, religijnym i ekonomicznym.

W Zebraniu weźmie udział 47. członków warszawskiej Prowincji z Polski i zagranicy. Uczestnicy Zebrania podejmą refleksję nad stanem realizacji podjętych trzy lata temu uchwał i postanowień, a także pochylą się nad nowymi wyzwaniami dla dalszego rozwoju i upowszechniania apostolskiego charyzmatu św. Wincentego Pallottiego.

22 stycznia 1850 r. zmarł w Rzymie ks. Wincenty Pallotti, już za życia uważany za świętego. Odszedł z przeziębienia i fizycznego wyczerpania, niedługo po zakończeniu organizowanej w Rzymie Oktawy Objawienia Pańskiego, wówczas zwanej świętem Trzech Króli, dzisiaj uroczystością Epifanii. Były to ostatnie uroczystości w jego ziemskim życiu. Od 1836 r. uroczystości całkowicie go pochłaniały, odbywały się pod jego kierunkiem i z jego udziałem. Były też wyrazem i esencją idei jego życia. Dla tej idei poświęcił całego siebie i własne życie. Znalazło to zrozumienie w dekrecie kanonizacyjnym. Dzień jego śmierci uwieczniono w kalendarzu liturgicznym, jako dzień jego narodzin dla nieba.

ROK KAPŁAŃSKI PO PALLOTYŃSKU

W ubiegłą niedzielę Ojciec Święty Benedykt XVI przypomniał, iż w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa zostanie zainaugurowany Rok Kapłaństwa. Papież życzył wszystkim, aby to wydarzenie „przyczyniło się do pogłębienia przez wiernych wartości misji kapłańskiej i stanowiło zachętę do modlitwy o liczne i święte powołania”.
Papież ogłaszając Rok Kapłaństwa nawiązuje do 150-lecia śmierci św. Jana Vianey’a, proboszcza z Ars. W zamyśle i woli Ojca Świętego będzie to Rok dla całego Kościoła, ale odmienny od Roku św. Pawła. Rok Kapłaństwa ma być obchodzony w diecezjach i w środowiskach zakonnych oraz ich placówkach duszpasterskich, z akcentem położonym na wspólnotę wiary. Dopiero na zakończenie przewidziane jest Światowe Spotkanie na Placu Świętego Piotra.

Prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa kar. Claudio Hummes, brazylijski franciszkanin, skierował do kapłanów całego świata specjalne przesłanie (List Prefekta Kongregacji ds. Duchowieństwa na Rok Kapłański). Przypomniał w nim, że „zgodnie z zamiarem Ojca Świętego, Rok Kapłański ma sprzyjać dążeniu księży do doskonałości duchowej, od której w największym stopniu zależy skuteczność ich posługi”. Dlatego „powinien to być rok modlitwy księży, z księżmi oraz za księży, rok odnowy duchowości prezbiteratu i poszczególnych kapłanów” – podkreślił autor listu. Zaproponował również, aby „rozpoczynające się 19 czerwca obchody służyły intensywnemu pogłębieniu tożsamości kapłańskiej, teologii kapłaństwa oraz niezwykłego sensu powołania i posłannictwa kapłanów w Kościele i społeczeństwie”.

Nazywa się ono Stowarzyszeniem Apostolstwa Katolickiego nie dlatego, jakoby zamierzano przez to podkreślić, iż samo w sobie posiada Apostolstwo Katolickie, ale dlatego że wzywa wszystkich, zaprasza wszystkich, rozbudza gorliwość i miłość u wszystkich wiernych należących do każdego stanu, stanowiska i zawodu, by wszyscy z pokorą i miłością, ze czcią i religijnym szacunkiem odnosili się do Apostolstwa Katolickiego, które Jezus Chrystus ustanowił w swoim Kościele
(por. S. Vincenzo Pallotti, Opere complete [OOCC], pod red. ks. F. Moccia, I, 4-5).

Testament duchowy to sporządzony w formie listu tekst, który ksiądz Wincenty Pallotti napisał we wrześniu 1840 roku, przebywając w diecezji Osimo. „List” ten odnaleziony i otwarty zaraz po śmierci Pallottiego (22 stycznia 1850 r.), był od tamtego momentu przechowywany i traktowany jako Jego duchowy testament.

• Komentarz wprowadzający
• Tekst Testamentu

Ks. dr Mariusz Małkiewicz SAC, Dyr. Instytutu Pallottiego